บันทึกในวันสุดแสนธรรมดาเช้า ๑๓ มีนาคม ๔๙ เสียงริงโทนทำนองฮัมมิงค์เบิร์ดปลุกให้ผมตื่นทั้งที่เพิ่งนอนได้ไม่ถึงสามชั่วโมง ผมรีบคว้านหาโทรศัพท์มือถือตกรุ่นหน้าจอกแตกตรงกลาง ปลายสายมาจากเส้นทางสู่หาดใหญ่“เฮ้ย แก วันที่ ๒๖ มีนา แกว่างไหม?

“ไม่ว่างว่ะ ฉันต้องไปอ่านบทกวีเพื่อสันติภาพที่ธรรมศาสตร์รังสิต”

“แกมีอะไรเหรอ เอ่อคือว่ามีคนเขาจะเชิญแกมาอ่านบทกวีที่ปัตตานี”

สายตัด สัญญาณขาดหายไปช่วงหนึ่ง  สักพักนกฮัมมิงค์เบิร์ดก็ร้องอีก

“สัญญาณไม่ดีว่ะแก  เอ่อๆ  ไม่ใช่ ๒๖  แต่ ๒๘ แกว่างหรือเปล่า?
“๒๘ ว่าง”

“งั้น ฉันจะให้เบอร์แก ให้น้องเค้าติดต่อมาเองล่ะกัน”

“อืมๆ  ได้ๆ ”

ผมวางเจ้าฮัมมิงค์เบิร์ด  แล้ววางหัวบนหมอนต่ออีกสักพัก อากาศยามเช้ากำลังดี

สักพักพอจะเคลิ้มได้หน่อยๆ เสียงฮัมมิงค์เบิร์ดคำรามอีกครั้ง

“สวัสดีครับ  ผมเจ้าหน้าที่ประจำสถาบันสมุทรรัฐเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา

คือว่ามีโครงการบทกวีเพื่อปัตตานี ในวันที่ ๒๘ มีนาคม”

“ปัตตานีในความหมายรวมใช่ไหม?

“ใช่ครับ เป็ฌนบทกวีเพื่อสันติภาพใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

“ส่งรายละเอียดมาทางอีเมลล์ล่ะกัน”

 

Advertisements